നീ ഒരുപക്ഷെ ഓര്ക്കുന്നുണ്ടാവില്ല
പണ്ട് ഞാന് നിനക്ക് തന്ന കുപ്പിവളകളെ പറ്റി
അമ്മ എനിക്ക് തന്നവയായിരുന്നു..അവ
വെള്ളിനിറത്തില് ചുവന്ന പൂക്കളോടുകൂടിയ
ആ വളകള് കയ്യില് കിട്ടിയപ്പോള്
ഞാന് ആദ്യം നിന്നെയാണ് ഓര്ത്തത്..
പൂവിതള് പോലത്തെ നിന്റെ കൈകളിലേക്ക് അത് തന്നപ്പോള്
നിന്റെ കണ്ണുകള് തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു ,
നീ ചിരിച്ചു ... നിന്നെ സന്തോഷിപ്പിക്കാന്
എന്തും ചെയ്യാന് എനിക്കിഷ്ടമായിരുന്നു
പിന്നെ സ്കൂളിനു പിന്നിലെ ആ പരന്ന കല്ലില് കയറിയിരുന്നു നീയതു ഓരോന്നായി പൊട്ടിച്ചത് , എന്നെ നോക്കി ചിരിച്ചത്..
നീ അപ്പോള് പറഞ്ഞതൊന്നും ഞാന് കേട്ടിരുന്നില്ല
എന്റെ കണ്ണില് വന്ന നനവ് നീ കണ്ടിരിക്കില്ല.
നമ്മള് തിരിച്ചു പോന്നപ്പോള്
നീ കാണാതെ ഞാനാ വളപ്പോട്ടുകളില് പാളിനോക്കിയിരുന്നു
പിന്നെയെപ്പോഴോ ഞാന് അവ പെറുക്കിയെടുക്കാനും ശ്രമിച്ചിരുന്നു
നീ ഇത് വല്ലതും ഓര്ക്കുന്നുണ്ടോ?
അല്ല! നീയിതു എവിടെപ്പോയി ?
ചുറ്റും നടക്കുന്ന ഒന്നിനും നേരെ കലിയോടെ തുറക്കാൻ
എങ്കിലും ഒരു അഭിനയത്രി എന്ന നിലയിൽ വളർന്നു കയറാൻ ഒരിക്കലും അവൾ തന്റെ പ്രണയത്തെ ഉപയോഗിച്ചില്ല, ഒരായിരം അവസരങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടും! പലപ്പോഴും പ്രണയങ്ങൾക്കു വേണ്ടി അവൾ പല ഉയർച്ചകളും വേണ്ടന്നു വച്ചു .
എങ്കിലും അവളിലെ കഴിവിനേ ലോകം തിരിച്ചറിഞ്ഞു. കഥാപാത്രങ്ങളായി നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ ഉരുകിച്ചേരാനുള്ള അവളുടെ കഴിവ് അംഗീകരിക്കാതിരിക്കാൻ ആർക്കും ആവില്ലാ യിരുന്നു. എന്നാൽ അതൊന്നും അവൾക്കു അഭിനയമായിരുന്നില്ല, ജീവിതം തന്നെ ആയിരുന്നു. ഓരോരോ ചെറിയ ചെറിയ തീവ്ര ജീവിതങ്ങൾ ! പലപ്പോഴും . ചെറിയ ഷോർട്ടുകളുടെ പ്രേതങ്ങൾ അവളുടെ ജീവിതത്തിലേക്കും പടർന്നു, ഒരായിരം പ്രണയിനിമാരായി ഒരു ജന്മത്തിൽ അവൾ ന്നെ തന്നെ പടർത്തിയിട്ടു. അഴിച്ചിട്ട കേശഭാരത്തിലെ മുടിച്ചുരുളുകൾ പോലെ നെറ്റി ജ്വലിച്ചുനിൽക്കുന്ന വലിയ പൊട്ടിലെ കുങ്കുമ തരികൾപ്പോലെ അവ ഒന്നിച്ചു നിന്ന് അവളായിമാറി.
ചേമ്പില 
ഒന്നിനെയും അറിയാതെ
പൊന്തിവരുമ്പോള് ഞാന് എന്നും
നിന്റെ നെറ്റിയില് പൊടിയുന്ന ഒരു പ്രസവേദബിന്ദു ആയാല് മതിയെനിനിക്ക് 
എന്റെ കനലുകളില് ആവേശം ഉണര്ന്നു 
